Argan oil - salad of greens with goat cheese and amlou dressing - Ελαιόλαδο αργάν και σαλάτα με κατσικίσιο τυρί και αμλού

Στο Μαρόκο πρωτογνώρισα ένα εξαιρετικό προϊόν που παράγεται μόνο εκεί και όταν έκανα την ερευνά μου διαπίστωσα ότι είναι αρκετά γνωστό και διαδεδομένο. Απορώ που δεν είχε πέσει στην υποψία μου τόσο καιρό. Και όλα αυτά εντελώς τυχαία γιατί όπως σας είπα δεν είχα ενδιαφερθεί για αυτό παρά μόνο όταν το πρωτοδοκίμασα.

Ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή. Θέλαμε να κάνουμε μια εκδρομή σε μια πανέμορφη παραθαλάσσια πόλη που λέγεται Εσσαουίρα. Υπάγεται στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και είναι ουσιαστικά μια καστροπολιτεία.

Στο δρόμο για την Εσσαουίρα σταματήσαμε σε ένα χωριουδάκι για να δούμε σε ένα αγροτόσπιτο πως παράγεται με τις παραδοσιακές μεθόδους τους ένα λάδι από έναν καρπό που βγαίνει μόνο εκεί. Ο καρπός βγαίνει από ένα δέντρο που φυτρώνει στην έρημο και αντέχει σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες.  Επειδή κυνηγούσα τον Φίλιππο έχασα το σημείο όπου στο τέλος της ξενάγησης φερανε πιατέλες με ψωμί και δυο μπολ το ένα με το ελαιόλαδο αυτό το οποίο ονομάζεται Argan oil και το άλλο με ένα προϊόν σαν άλλειμα που παράγεται από το ελαιόλαδο αυτό, μέλι και αμύγδαλα. Επειδή πεινούσα αρκετά όμως (είχαμε ξεκινήσει πολύ πρωί την εκδρομή και δεν προλάβαμε να φάμε αξιόλογο πρωινό αποφάσισα να ζητήσω να δοκιμάσω παρόλο που είχα έρθει καθυστερημένα. Σε αυτό με προέτρεψαν και 2 ισπανίδες οι οποίες είχαν ενθουσιαστεί με αυτό που μόλις δοκιμάσανε. Ε, λοιπόν δοκίμασα! Και από τα δυο! Ξετρελάθηκα. Έτρεξα να βρω τον Γουινη (ο οποίος έβγαζε αυτές τις καταπληκτικές φωτογραφίες που βλέπετε από τις γυναίκες που επεξεργάζονται τον καρπό ώστε να γίνει αυτό το εξαιρετικής ποιότητας ελαιόλαδο) για να δοκιμάσει και εκείνος!. Δε θα σας πω περισσότερα για το argan oil, μπορείτε στο ιντερνετ να βρείτε αρκετές πληροφορίες.  Εγώ πήρα ένα μπουκαλάκι ελαιόλαδο και ένα βαζάκι αμλού. Και ειλικρινά αν είχα πάει ενημερωμένη θα προμηθευόμουνα μεγαλύτερες ποσότητες.

 Έφτιαξα μια σαλάτα με κατσικίσιο τυρί και αμλού και από τότε είναι η καθημερινή μας σαλάτα. 

 Ταιριάζει απόλυτα. 

Χρησιμοποίησα:

1 πράσινη σαλάτα
Φύλλα βασιλικού
Φύλλα δυόσμου
Ραπανάκια σε φέτες
½ κρεμμύδι σε φέτες
1 κ.σ. ελαιόλαδο
2 φέτες ψωμί μαύρο
2 φέτες κατσικίσιο τυρί τύπου president
2 κ.γλ. αμλού (argan oil, αμύγδαλα και μέλι δουλεμένα στο γουδί)
μια χούφτα κουκουνάρια

Αρχικά ψήστε για λίγα δευτερόλεπτα τα κουκουνάρια σε αντικολλητικό τηγάνι.
Βάλτε το τυρί πάνω στο ψωμί και ψήστε στο γκριλ για περίπου 5 λεπτά ή μέχρι να αρχίσει να λιώνει το τυρί.  Τοποθετήστε όλα τα υλικά για την σαλάτα σε μια πιατέλα και περιχύστε με ελαιόλαδο. Αλατοπιπερώστε. Βάλτε από πάνω το ψωμί με το κατσικίσιο και περιχύστε με το αμλού. Ρίξτε και τα κουκουνάρια και έτοιμη. Απλή αλλά πιστέψτε με πολύ ιδιαίτερη πεντανόστιμη γεύση!
continue in English

Morrocco (part 2)

Morrocco (part 1)

Ταξίδια στην Βόρεια Αφρικη έχουμε κάνει αρκετά. Πάντα τύχαινε και αφήναμε το Μαρόκο για μετά. Το μετά δεν ήρθε ακόμα , ή τουλάχιστον έτσι όπως περιμένουμε να το ταξιδέψουμε εμείς και επειδή έτσι και αλλιώς οι υποχρεώσεις μας είναι πλέον πολλές είπαμε να μην περιμένουμε άλλο αλλά να ζήσουμε την στιγμή όπως μας δίνεται η ευκαιρία. Και το αποφασίσαμε .Φυσικάι δεν καναμε το μεγάλο ταξίδι στο Μαρόκο που όλο σχεδιάζαμε όμως πήραμε μια σπουδαία προγευση από τις διακοπές μας στο Μαρακές και στην Εσσαουίρα και έχουμε δώσει υπόσχεση ότι πολύ γρήγορα θα ταξιδέψουμε και προς τον νότο που τόσο θέλουμε. Και αυτό γιατι πήραμε μαζι μας τον Φίλιππο προς μεγάλη έκπληξη και αντίρρηση πολλών . Και πλέον τολμώ να πω πως ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας αυτής της εκδρομής μας την οφείλουμε σε αυτόν. Γιατι συμπεριφέρθηκε σαν ενήλικας και ηταν πραγματικά απόλαυση να τον έχουμε μαζι μας.

South France - Νότια Γαλλία

Market in Nice

Επιστρέψαμε! Όπως είχατε καταλάβει απουσιάζαμε οικογενειακώς στην Νότια Γαλλία και οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν ενδιαφέρουσα η εμπειρία να κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι με ένα μωρό 8 μηνών. Ναι ο Φίλιππος μου σήμερα έγινε 8 μηνών!

Επισκεφτήκαμε την φίλη μου την Cleo στην Νίκαια όπου μείναμε το μεγαλύτερο μέρος της εκδρομής μας και περάσαμε πολύ όμορφα.

Βέβαια κάναμε και τις εκδρομές μας: ταξιδέψαμε επίσης  σε ένα καταπληκτικό μέρος το Aix en Provence όπου συνιστώ οπωσδήποτε να το επισκεφτείτε αν ποτέ βρεθείτε νότια, και σε όμορφα χωριά όπως το saint Paul de Vence, το Eze και το Grasse καθώς και σε ποιο κοσμοπολίτικα μέρη όπως οι Κάννες και το Μονακό. Δεν παραλείψαμε να περάσουμε στην Ιταλία και σε ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι που λέγεται Ventimiglia που φημίζεται για την αγορά του και εξού και πολλές φωτογραφίες.

Γαστρονομικά τι να πω γι αυτην την χώρα… ήταν μια έμπνευση γιαυτο και δεν έλειψαν ούτε εκεί τα μαγειρεματα.. αλλα όλα αυτά προσεχώς. Σας αφήνω να απολαύσετε λίγο τις φωτογραφίες.

Old town of Nice

Στάση τρίτη – Κροατία –δαλματικές ακτές

Εντάξει to Dubrovnik είναι όμορφο, από όποια γωνιά και να το δεις σου κόβει την ανάσα. Αν όμως είσαστε λίγο σαν και μας που μας αποτρέπει η πολυκοσμία και ο μαζικός τουρισμός και αν δεν θέλετε να κάνετε κοσμοπολίτικες διακοπές ίσως να μην ενθουσιαστείτε και τόσο. Εκτός από τα λίγα σπιτια που έχουν παραμείνει στα πάνω σκαλιά το υπόλοιπο είναι φουλ στις πιτσαρίες μαγαζιά και τουρίστες παντού. Το σέρβις σχεδόν τόσο κακό όσο και το δικό μας δλδ όσο οποιουδήποτε μέρους έχει σίγουρο τουρισμό. Καθεδρικός ναός, φραγκισκανό μοναστήρι με τον όμορφο κηπακο με τις πορτοκαλιές, παλιό φαρμακείο, μουσεία γκαλερυ και Φυσικά το όμορφο και  επιβλητικό τείχος είναι τα βασικά αξιοθέατα που θα δει κανείς στην βόλτα στην παλιά πόλη.

 

Έχει πολύ έντονη ζωή και οποιαδήποτε ώρα της ημέρας είναι μια τεράστια πασαρέλα. Το βράδυ έχει από συναυλίες, θεατρικά, κονσέρτα και την ημέρα πετύχαμε ως και αγώνες πόλο στην κεντρική αποβάθρα του έξω από την μια από τις πυλες που έχει.

Εκτός όμως από το Dubrovnik θέλαμε να δουμε πιο πολλα από τις δαλματικες ακτες, ετσι συνεχίσαμε παραλιακά και περάσαμε σε ένα από τα νησια που τις περιτρυγυριζουν. Πανω στο οποιο βρισκεται ένα πανεμορφο χωριουδάκι ονοματι Ston. Υπήρχε το κεντρικό ston και το μικρό ston. Πολύ όμορφα και τα δυο ιδιαίτερα το δεύτερο που είχε έναν πανέμορφο κολπίσκο για μπάνιο και επιπλέον φημίζεται για τα όστρακα του και το κρασί.

Στάση δεύτερη – Μαυροβούνιο – το κρυμμένο μαργαριτάρι της Αδριατικής

 

  

Ο επόμενος προορισμός μας ήταν το Μαυροβούνιο. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω βρίσκομαι ήδη Κροατία οπότε ότι και να σας πω για Μαυροβούνιο είναι αντικειμενικό, έχοντας ήδη δει το πανέμορφο Dubrovnik. Περάσαμε Μαυροβούνιο  διασχίζοντας όλη την Αλβανία ξεκινώντας από κακαβιά και περνωντας σε αυτό από το hani hotit. Για την Αλβανία δε θα γράψω κάτι μια και θα είναι άδικο να εκφέρω γνώμη έχοντας μόνο την εμπειρία της συγκεκριμένης διαδρομής. Η διαδρομή δεν βγήκε καθόλου εύκολα μια και το μεγαλύτερο κομμάτι του δρόμου που διασχίσαμε ήταν σε κακή κατάσταση (για καποια χιλιόμετρα πηγαίναμε σε χωματόδρομο) αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι οι άνθρωποι πολύ φιλικοί και εξυπηρετικοί μαζί μας.

Στο Μαυροβούνιο περάσαμε από την λίμνη Σκοντρα (την λίμνη που μοιράζονται με Αλβανία). Η διαδρομή ήταν πανέμορφη μέσα στο πράσινο και σαν πρώτη στάση είχαμε επιλέξει ένα χωριό Rijenka crhrojevica πάνω από το ποτάμι με την παλιά γέφυρα και τα πανέμορφα πέτρινα σπιτάκια. Γενικά δεν ξέρω τι να πρωτογράψω για το Μαυροβούνιο, για τα σμαραγδένια κολπάκια του , για τα γραφικά πέτρινα χωριά , για τα κάστρα του , για τους ανθρώπους.

Το Μαυροβούνιο μπήκε μέσα στην καρδιά μου. Η παλιά πρωτεύουσα Centinje απομονωμένη από τους σύγχρονους ρυθμούς και τον έντονο τουρισμό. Οι πρωην πρεσβείες και το παλάτι επιβλητικά κτήρια που ταιριάζουν μέσα στο καταπράσινο τοπίο. Εκεί πρωτοδοκίμασα το τυρί των μαυροβούνιων και από τότε μου έγινε εμμονή. Σε κάθε εστιατόριο παράγγελνα και μια διαφορετική παραλλαγή του. Κάποια από αυτές μοιάζει αρκετά με το δικό μας αρσενικό Νάξου ενώ αυτή που δοκίμασα στα βουνά εφερνε κατι απο παρμεζανα.

Στάση πρώτη - Αετοράχη - Home made life

Είναι απίστευτο πόσο πολύ ξεχνάμε τα αυτονόητα ζώντας στους τρελούς ρυθμούς της πόλης. Απαισιόδοξο, για ξεκίνημα καινούργιας σαιζόν, μια και το ποστ αυτό θα το ανεβάσω γυρίζοντας από τις διακοπές, αλλά το γράφω τώρα, εδώ, πρώτη μέρα διακοπών σε ένα μικρό χωριουδάκι, στα κατσανοχωρια των ιωαννινων. Το χωριό μου!

Ορεινό, μέσα στο πράσινο, το σπίτι στεκεται αγέροχο από το 1850 (με την τωρινή του μορφή , γιατί προϋπήρχε σαν οίκημα από το 1700) παρόλο που πέρασε αρκετές μπόρες. Οι Γερμανοί το «λιμπίστηκαν» και έκαναν κατάληψη για κάποιο διάστημα. Σκότωσαν τον προπάππου μου στην έξω πορτα. Αργοτερα γκρεμιστηκε ένα μέρος του από σεισμο. Παρολαυτα η αγάπη όλων μας το συντηρεί 2 αιώνες τώρα.. Δυστυχώς η απώλεια του ενός φακού μου δεν μου έδωσε την δυνατότητα να τραβήξω φωτογραφίες του σπιτιού , έχω πλέον μόνο τον μεγάλο φακό που χρησιμοποιώ στις φωτογραφίσεις των φαγητών, και δεν ενδεικνύεται για πανοραμικές αλλά θα επισκεφτώ σύντομα μέσα στο φθινόπωρο το μέρος που λατρεύω τόσο και θα επανορθώσω με πολλές φωτογραφίες του σπιτιού.

Η Ινδοκίνα που αγάπησα...

Η πρώτη μου επαφή με την Ινδοκίνα ήρθε μέσα από το ταξίδι μου στην Βιρμανία (ή Μιανμαρ πιο σωστά, ή Burma παλαιότερα). Όσες μέρες ήμουνα εκεί και ρουφούσα κυριολεκτικά τον ρυθμό, τις εικόνες τις μυρωδιές τα πάντα αυτής της χώρας χιλιάδες λέξεις ανάβλυζαν για να περιγράψω αυτό που έβλεπα .. τώρα όμως ξεκινώντας αυτό το άρθρο δεν ξέρω τι να πρωτοπω.. τι να περιγράψω και να μην αδικησει όλα αυτά που βίωσα και είδα και πραγματικά ελπίζω να δείτε σύντομα....

Η Βιρμανία διαφέρει αρκετά από ότι έχουμε δει ως τωρα... ακομα και από τις γειτονικές της χώρες Λάος Καμπότζη Βιετνάμ ,ακόμα και από αυτές διαφέρει γιατί  δεν την έχει αγγίξει ο τουρισμός. Και αυτό αυτομάτως δίνει άλλη διάσταση στα πράματα.

Το πρώτο που σε γοητεύει σε αυτή την χώρα είναι οι άνθρωποι της, αγνοί και χαμογελαστοί μια μικρή όαση ιδιαίτερα σε εμάς τους «δυτικούς». Υπάρχει ακόμα η αγνότητα στα μάτια τους και δεν υπάρχει κανένας σχεδον φοβος να κυκλοφορήσει κάποιος ιδιαίτερα στην επαρχία της Βιρμανίας. Για την Γιανκόν δε θα μιλήσω, είναι μεγάλη πόλη πρώην πρωτεύουσα μέχρι το 2006, όταν κατέβηκα από το αεροπλάνο εκεί σαν πρώτη επαφή με την Βιρμανία με μάγεψε, με την πανέμορφη παγόδα της την Σβενταγκον με τα παλιά αποικιακά κτήρια όπως το ξενοδοχείο Strand διατηρημένα από εκείνες τις μεγάλες δόξες της αποίκησης . Όμως μετά τον γύρο στην επαρχία όταν ξαναγύρισα η Γιανκόν δεν είχε να μου πει τίποτα πολύ απλά γιατί όλα όσα είδα πιο μέσα είναι απλά εικόνες από μια άλλη εποχή. Τόπος που την θετική ενέργεια την νιώθεις μέσα σου πλέον. Η ομορφιά είναι απίστευτη αλλά και οι άνθρωποι εδώ διαφορετικοί. Ζουν σε καλύβες από μπαμπού με καθόλου ηλεκτρισμό ή μια πολύ μικρή λαμπίτσα που δεν φωτίζει σχεδόν τίποτα.. έτσι και αλλιώς σε όλη την Βιρμανία οι διακοπές ρεύματος είναι πολύ συχνές και το πρώτο πράγμα που κάνουν οι επισκεπτες όταν μπαίνουν στο ξενοδοχείο τους είναι να ανακαλύψουν που βρίσκεται ο φακός.

 Φυσικά οι δρόμοι είναι χωμάτινοι, αυτοκίνητα υπάρχουν από ελάχιστα ως καθόλου ιδιαίτερα στην παλιά πόλη της Παγκαν όπου όλοι κυκλοφορούν με αμαξουλα ή ποδήλατο. Εμείς τα δοκιμάσαμε και τα δυο. Η Βιρμανία είναι μια χώρα που έχει πολύ πράσινο με εναλλαγές από παγόδες αλλά ιδιαιτερα στην Παγκάν η εικόνα ειναι απιστευτη. Εμείς πετύχαμε και ένα φεστιβάλ στον ναό του Ανάντα που για τους βιρμανους είναι πολύ σημαντική γιορτή οπότε κατεβαίνουν άνθρωποι από χωριά και περιοχές που δεν έχουν πατήσει ποτέ σε πόλη και οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν δει ποτέ τους τουρίστα (σύμφωνα με ντόπιο ξεναγό) οπότε σε πολλές περιπτώσεις ήμασταν εμείς οι ατραξιόν. Οι άλλοι οι πιο «έμπειροι» σου ζητάνε να τους δώσεις από οδοντόβουρτσα μέχρι και την σακούλα του Hondo’s centre ζητήσανε από κάποια κυρία. Βέβαια πλαστικά και τετοια είδη εκεί δεν υπάρχουν οπότε λογικό.

Η καθημερινότητα των ανθρώπων είναι τόσο απλοϊκή που κυριολεκτικά ζηλέψαμε. Το πρωινό τους ξύπνημα είναι πολύ νωρίς γύρω στις 4 το πρωί. Οι πιο πιστοί πάνε σε κάποιον ναό να πλύνουν κάποιο άγαλμα του Βούδα ή και απλά να προσευχηθούν. Οι βιρμανοι είναι πολύ θρήσκοι και πιστοί. Έχουν τον παλιο βουδισμό που είναι και ο πιο «δύσκολος» σε κανόνες και οι προσευχές τους είναι συχνές κατά την διάρκεια της ημέρας. Αφού τελειώσουν με την πρωινή προσευχή πηγαίνουν στις δουλειές τους και κατά τις 6 το απόγευμα που δύει ο ήλιος κοιμουνται για βράδυ. Και κάπως έτσι είναι ο κύκλος της ημέρας τους. Οι περισσότερες καλύβες έχουν μια πολύ μικρή λάμπα που δεν ξέρω πως να σας περιγράψω τι φωτιζει.. οι καλύβες είναι λυτές , μπορεί να έχουν μια μεγάλη τάβλα η οποία χρησιμοποιείται για κρεβάτι, τραπέζι όπου τρώνε οκλαδων  , καθιστικο.. ή μπορεί και να μην έχουν τίποτα από όλα αυτά και απλά όλα τα παραπάνω να γίνονται στο πάτωμα. Οι μισθοί τους πενιχροί για εμάς τους δυτικούς αφού αναλογιστείτε ένα ζευγάρι όπου δουλεύουν και οι δυο δεν φτάνουν ποτέ τα 200 ευρώ το χρόνο αναλογικά πάντα γιατί νόμισμα τους είναι το Τσαντ. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι η ζωή των ανθρώπων διαφέρει κατά πολύ από την δική μας. Όμως υπάρχει μια ηρεμία μέσα τους σαν ευτυχια.. δεν μου έδωσαν την εικόνα ότι θα ήθελαν να ζουν αλλιώς. Οι ρυθμοί εκεί είναι πολύ πιο ήρεμοι και αργοί. Δουλεύουν είτε την γη είτε χειρονακτικά φτιάχνουν πραματα, εκμεταλλευονται ακόμα την φύση σε ότι τους δώσει. Τα πρόσωπα τους παντού και πάντα είναι βαμμένα με την τανάκα το φυσικό αντιηλιακό από το δέντρο τανάκα που κατασκευάζουν μόνοι τους. Και σε αυτό το μέρος το άσπρο δέρμα σημαίνει αρχοντιά οπότε ιδιαίτερα οι γυναίκες δεν πάνε πουθενά χωρίς να έχουν ζωγραφιστεί με τανακα.

Φτιάχνουν τα πάντα από μπαμπού, από τα σπίτια τους ως και χαρτί από μπαμπού. Έχουν μπόλικο ζαχαροκάλαμο ιδιαίτερα στην περιοχή της Παγκαν και καλλιεργούν ρύζι στον ποταμό ιραγουαντι.. τον ιερό τους ποταμό. Τον διασχίσαμε με τις βάρκες σαν γόνδολες βιετναμέζικες για να πάμε σε κάποια χωριά και περιοχές που δεν έχεις πρόσβαση αλλιώς. Και εδώ μας υποδέχτηκαν παιδιά που ζητούσανε μολύβια και ότι είχες να τους δώσεις αφού όλα για αυτούς είναι καινούργια.

Επειδή θα βγει πολύ μεγάλο το άρθρο θα το κόψω σε συνέχειες...και θα κλείσω εδώ τον πρώτο κυκλο.. επλιζω να σας έδωσα μια μικρή ιδέα για αυτήν την μαγική χώρα και τα ωραία επακολουθούν μετά. Περισότερες φωτογραφίες απο τον Winnie στο:
http://picasaweb.google.com/BorysSalwowski94/201001MyanmarFA