Κριθαράκι με σπαράγγια

Δωράκι ;

Αν κάποια στιγμή θελήσετε να δωρίσετε κάτι σπιτικό με χειροποίητο αμπαλάζ 
θα χαρώ να το αναλάβω εγώ για εσάς. :)

Κολοκυθόσουπα βελουτέ

Η σούπα κολοκύθας που είχα υποσχεθεί. Αξίζει να σας αναφέρω ότι σούπες κολοκύθας έχω δοκιμάσει  από διάφορες συνταγές κατά καιρούς και όλες πετυχημένες από ότι μου λέγανε. Απλά τον τελευταίο καιρό έχω καταλήξει σε μια γαλλική συνταγή που βρήκα στη σειρά βιβλίων από κουζίνες μεσογειακών χωρών και την βρίσκω πολύ εύκολη αλλά πολύ νόστιμη επίσης.

250 γρ κολοκύθα

1 κουταλιά ελαιόλαδο

1 κρεμμύδι

1 σκ σκόρδο

500 γρ ζωμός κοτόπουλου

Σχοινόπρασσο ψιλοκομμένο

Ζεσταίνουμε το λάδι σε μια κατσαρόλα και ρίχνουμε το σκόρδο και το κρεμμύδι και το ανακατεύουμε λίγο , με προσοχή όμως να μην καεί να είναι δηλαδή άσπρο ακόμα όταν θα ρίξουμε την κολοκύθα. Ρίχνουμε την κολοκύθα και στην συνέχεια τον ζωμό.

Την αφήνουμε να βράσει μέχρι να μαλακώσει η κολοκύθα. Αφού μαλακώσει την κατεβάζουμε από την φωτιά και την πολτοποιούμε με το μπλέντερ ράβδο μέχρι να γίνει βελουτέ. Προσθέτουμε αλάτι πιπέρι λίγο λεμόνι και μπόλικο σχοινοπρασσο και είναι έτοιμη για σερβίρισμα. Απλή και γευστική. Η αυθεντική συνταγή θέλει λιγότερο ζωμό κοτόπουλου και μετά προσθέτει κρέμα γάλακτος αλλά εγώ βρίσκω περιττές αυτές τις επιπλέον θερμίδες αφού η σούπα είναι πολύ γευστική έτσι .

Carrot cup cakes with chocolate frosting and bees from marzipan

Είμαστε καλεσμένοι στη μαμά του Γουίνη και με την ευκαιρία σκέφτηκα να «παίξω» λίγο με το γλυκό…

Με έπιασε η καλλιτεχνική μου μανία και δημιούργησα μέλισσες και καροτάκια από αμυγδαλόψιχα για να στολίσω τα cup cakes μου ..
Εντωμεταξύ είχα αγοράσει τελευταία όμορφα κουτιά για κάποιες ιδέες που είχα για αμπαλαζ και έτσι σκέφτηκα να τα συνδυάσω για ένα χειροποίητο δώρο …

Cup cakes καρότου λοιπόν με μελισσουλες και καροτακια από μαρζιπαν και γλασο σοκολάτας

Για τα cup cakes
1 ½ κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 ½ κ.γ baking powder
¾ αλάτι
¼ κ.γ. κανέλλα
¼ κ.γ. τζιντζερ
¼ κ.γ. μοσχοκάρυδο
1 ½ stick ανάλατο βούτυρο
1 κούπα καστανή ζάχαρη
1 αυγό
2 κ.σ γιαούρτι
¼ κ.γ. vanilla extract
1 κ.γ. τριμμένη φλούδα πορτοκαλιού
1 ½ κούπα τριμμένο καρότο

Σε ένα μπολ αναμυγνύω το αλεύρι με το baking powder, το αλάτι τα μπαχαρικά. Στο μίξερ χτυπάω  την ζάχαρη με το βούτυρο το αυγό το γιαούρτι και την βανίλια. Στη συνέχεια ρίχνω τα καρότα. Αφού ανακατεύουν καλά ρίχνω και τα αλεύρια και χτυπάω λίγο ακόμα. Μοιράζω το μείγμα σε φορμάκια και ψήνω στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν και το μαχαίρι να βγαίνει καθαρό από μέσα. Στη συνέχεια τα αφήνω να κρυώσουν.

Για τις μελισσουλες:

Ανακατεύω 40 γρ marzipan  με κουρκουμα (αντί για χρώμα ζαχαροπλαστικής χρησιμοποιώ το φυσικό χρώμα που μου δίνει αυτό το μπαχαρικό από την ανατολή).
Το πλάθω σε ένα μακρόστενο ώστε να κόβω κομμάτι κομμάτι για το σώμα τις μέλισσας. Επίσης κάποια τα πλάθω σαν καρότα που συνέχεια στολίζω με φύλλα από ζάχαρη.
Παράλληλα ανακατεύω άλλα 40 γρ μαρζιπαν με γλάσο σοκολάτας και πλάθω και αυτό μακρόστενο. Για την μελισσουλα κόβω και βάζω εναλλάξ 4 κομμάτια (ένα κίτρινο ένα μαύρο ) και τελειώνω με ένα επιπλέον που είναι το κεφάλι κίτρινο. Κάνω τα μάτια με οδοντογλυφίδες που έχω βουτήξει στο γλάσο σοκολάτας. Για φτερά χρησιμοποίησα αμυγδαλάκια.

pizza χορτοφαγική

Ζύμη για πίτσα

500 γρ αλεύρι

10 γρ μαγιά

5 κ.σ. ελαιόλαδο

½ κ.γ. αλάτι

Φρέσκα αρωματικά (βασιλικός, ρήγανη, θυμάρι, δενδρολιβανο)

Για την γέμιση :

3κολοκυθάκια

1 κρεμμύδι

1 βαζάκι αγκιναράκια σε λάδι

Ανθότυρο

Διαλύουμε την μαγιά σε 1 φλ. Χλιαρό νερό. Μετά από λίγα λεπτά την ρίχνουμε σε λεκανιτσα μαζί με το αλεύρι, άλλο ½ φλ νερό ,τα ο ελαιόλαδο το αλάτι και τα μυρωδικά και την ζυμώνουμε μέχρι να μην κολλάει στα χέρια μας. Την σκεπάζουμε και αφήνουμε για 30 λεπτά να φουσκώσει.

Αφού φουσκώσει την ανοίγουμε σε ταψάκι . τώρα είναι έτοιμη για την γέμιση.

Εγώ έριξα λίγη παρμεζάνα πρώτα και στη συνέχεια άπλωσα κρεμμύδι σε ροδέλες, κολοκυθάκια κομμένα και αυτά σε ροδέλες, αγκιναράκια κομμένα, άνηθο και ανθότυρο. Πασπάλισα με λίγο αλάτι και ελαιόλαδο και έψησα στον φούρνο στους 200 βαθμούς C για περίπου 30 λεπτά ή μέχρι να δείτε να ροδίζει.

Στον δρόμο προς τις Μυκήνες . . .

…..συνάντησα αρκετούς πάγκους μικροπαραγωγών (και όχι μόνο) που πουλούσαν τις πραμάτειες τους. Αυτό για μένα είναι μια ευχάριστη ευκαιρία να προμηθεύομαι φρέσκα προϊόντα. Τα λαχανικά που αγοράζουμε στο σούπερ μάρκετ είναι συνήθως κατεψυγμένα, όπως επίσης και αρκετά από αυτά που πωλούνται στην λαϊκή. Έτσι μου είναι πολύ ευχάριστο να κάνω τα ψώνια μου καθοδόν για εκδρομές..

Αυτή τη φορά πήρα διάφορα καλούδια που μερικά μαγείρεψα ήδη κάποια άλλα όμως θα τα κάνω σύντομα…όπως μια σούπα κολοκύθας που θα είναι από τα επόμενα ποστ μου :)

Γείωση...

Είχα ανάγκη να ξεφύγω από όλη την άσχημη πραγματικότητα που έζησα τις τελευταίες μέρες στην Αθήνα (και που θα εξακολουθήσουμε να ζούμε για πολύ καιρό ακόμα όλο το έθνος) και τα κατάφερα!

Πήγαμε για πικνίκ στην λίμνη Τσιβλού ..λίγες ώρες ηρεμίας, επαφή με την φύση και η γαλήνη αποκαταστάθηκε μέσα μου. Γείωση.

Επιπλέον η επόμενη μέρα που επισκεφτήκαμε τις αρχαίες Μυκήνες και το παλάτι του Αγαμέμνονα με τους βασιλικούς τάφους, το μουσείο, με έφερε και πιο κοντά στην χώρα μου πάλι ..αν βέβαια υπάρχει κάτι από αυτήν στις τότε δόξες… και όμως τέτοιες στιγμές μια τέτοια βόλτα είναι αρκετή για εμάς τους Έλληνες ώστε να  αφυπνίσει το εθνικό μας ένστικτο έστω και αν διαφέρουμε πολύ από αυτούς που αποκαλούμε προγόνους μας…

Πέρα από το μεγαλείο του βασιλείου, η φύση εκεί είναι επίσης πολύ όμορφη, ελιές βελανιδιές και στάχια παντού… σχεδόν σου έρχονται εικόνες από μια εποχή που δεν έζησες ..δεν ξέρω, εγώ είχα πολύ ανάγκη ακριβώς αυτό το οδοιπορικό αυτό το σαββατοκύριακο…

Αυτογνωσία ή χανόμαστε!

Μετά από όλα αυτά που συμβαίνουν δεν μπορώ να πνίξω την οργή και την θλίψη μου..και επειδή δεν έχω σε τόσο τάξη τις σκέψεις μου ιδιαίτερα αυτές τις ώρες που μόνο σοκ έχουν προκαλέσει στους περισσότερους από εμάς .. δανείζομαι το κείμενο από το blog του Προκόπη Δούκα όπου όταν το διάβασα ένιωσα μια ελπίδα…… ότι υπάρχουν και άνθρωποι που κατανοούν τι συμβαίνει και μπαίνουν στην ουσία και όχι στην επιφάνεια . Ενώ μεγάλη μερίδα ανθρώπων αποποιούμαστε ευθύνες και ψάχνουμε όπως πάντα υπαίτιους κάπου αλλού , λες και δεν συντηρούσαμε όλη αυτήν την νοοτροπία χρόνια τώρα ( του "ωχ αδερφέ" και λοιπά τα ξέρετε ) :

«Δεν θα με πείσετε ποτέ ότι αυτή η “οργή” μπορεί να είναι δικαιολογημένη. Κι αν δεν είναι οργή, ακόμα χειρότερα, γιατί είναι προμελετημένο έγκλημα - εν ψυχρώ. Μόνο που συνένοχοι του είναι όλοι όσοι, με οποιονδήποτε τρόπο, καλλιεργούν ή ανέχονται την επικίνδυνη ρητορική της “βίαιης αντίδρασης στη διάχυτη βία”. Το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού”, που μπορεί να βγει εύκολα εκτός ελέγχου...

Δεν θα με πείσετε ποτέ ότι αν δεν καταδικαστούν (και ηθικά και στο δικαστήριο) αυτοί που πέταξαν τις μολότοφ, υπάρχει περίπτωση να κάνουμε ένα βήμα μπρος - κι ας λοιδορείτε κάποιοι την καταδίκη της βίας "απ' όπου κι αν προέρχεται"...
Μη σπεύσετε ν’ αρχίσετε τις σπέκουλες, “καλά, εσύ είσαι μέρος του συστήματος, τι μιλάς, είσαι βολεμένος κλπ.” Έτσι ήμουν πάντα - και πριν “βολευτώ”. Ξέρω πολύ καλά τι θα πει βία (πραγματική, μιας δικτατορίας - αν και δεν την ένοιωσα, λόγω ηλικίας, απευθείας στο πετσί μου). Δεν θα με πείσετε ποτέ ότι η βία μπορεί να είναι ηθικά αποδεκτή, εκτός αν πρόκειται για αντίσταση σε εισβολή, ολοκληρωτικό καθεστώς ή αυτοάμυνα. Και το τελευταίο που θέλει να ακούσει ένας δημοκρατικός πολίτης είναι αυτά τα περί χούντας, κατοχής, δοσιλογισμού, κατάργησης της δημοκρατίας, καθεστωτικών παπαγαλακίων κλπ. Αφού δεν μπορεί να υποτιμηθεί το νόμισμα μας, ας μην υποτιμάται και η νοημοσύνη μας.

Δεν ισχυρίζομαι επ' ουδενί οτι ο κόσμος δεν έχει λόγους να είναι οργισμένος. Έχει - και πολλούς (φτάνει να αναγνωρίζει και τους λόγους για τους οποίους πρέπει να είναι οργισμένος και με την “ιδωτεία” του ή τον ανέξοδο βερμπαλισμό του). Δεν θα με πείσετε ποτέ όμως, οτι με τη βία θα καταφέρετε τίποτα. Οργιστείτε, φωνάξτε, διαδηλώστε, απεργήστε - μέχρι τελικής πτώσεως (κακό θα κάνετε τελικά στη χώρα, στην παρούσα φάση, αλλά είναι δημοκρατικό δικαίωμα σας). Απαιτείστε (και πολύ καλά κάνετε) να τιμωρηθούν τα λαμόγια - τα λαμόγια όμως, όχι όσοι έχουν βγάλει λεφτά στη ζωή τους, συλλήβδην και αθρόως. Διαμαρτυρηθείτε ειρηνικά, όσο θέλετε (άλλωστε είναι πολύ πιο αποτελεσματικό και πειστικό, ειδικά αν το πλήθος των ανθρώπων αυξάνει γεωμετρικά). Προχωρήστε σε πράξεις αυτοθυσίας, αν είστε σε απόγνωση. Θα κερδίσετε τον σεβασμό όλων - και θα έχετε και πολύ σοβαρότερο αποτέλεσμα. Καθίστε μπροστά στα “τανκ”, αν θέλετε, όπως στην Τιέν Αν Μεν - μόνο που ξέρετε πολύ καλά ότι δεν υπάρχει καμία σχέση, όσο κι αν βαυκαλίζεστε, κάποιοι.

Δεν θα με πείσετε ποτέ ότι π.χ. καίγοντας τη Βουλή (που είναι και έργο τέχνης μέσα) θα καταφέρετε τίποτα. Παρά μόνο ίσως να ενδυναμώσετε την ακροδεξιά και τους επίδοξους “απολιτίκ” Μπερλουσκόνι, που την ακολουθούν χέρι-χέρι. Δεν θα με πείσετε ποτέ ότι διαχέοντας μια οργή και τις ευθύνες προς “όλους τους πολιτικούς συλλήβδην” ή το “σύστημα”, θα πετύχετε τίποτα παραπάνω από το να τους αθωώσετε όλους. Δεν θα με πείσετε ποτέ ότι προπηλακίζοντας όλους τους εκπροσώπους της “δημόσιας ζωής”, με αυτή την “τυφλή οργή”, θα καταφέρετε κάτι. Πρέπει να διαχωρίσετε την ήρα από το στάρι. Δύσκολο; Εμ, εδώ σε θέλω κάβουρα...

Δεν θα με πείσετε ποτέ ότι έχετε δικαίωμα να κηρύσσετε “πόλεμο”, να παραβιάζετε το δημοκρατικό δίκαιο - και να απαιτείτε και να μένετε ασύλληπτοι. Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι φωνάζοντας με βαρβαρότητα "να καείτε μουνάκια" (απεργοσπάστες, εννούσε) ή αποδεχόμενοι τις “παράπλευρες απώλειες” των τριών υπαλλήλων στην Μαρφίν/Εγνατία, έχετε καμιά διαφορά από τον Μπους. Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι κάνοντας κουβέντες καφενείου ή θαυμάζοντας αμφιλεγόμενες προσωπικότητες και λύσεις, θα βρείτε την απάντηση στα προβλήματα. Δεν θα με πείσετε ποτέ οτι αυτή η χώρα μπορεί να κινείται στη διελκυστίνδα των χειρότερων πρωταγωνιστών της: Μια ελάχιστη μειονότητα ανθρώπων με τραμπουκική ενέργεια και χουλιγκανικές μεθόδους, που παίζει με τη φωτιά (όπως κάποιοι άλλοι παίζουν με εκρηκτικά - και στο τέλος βέβαια σκοτώνονται άνθρωποι) και απέναντι μια τράπεζα, που εκδίδει μια άνευ προηγουμένου ανακοίνωση, ρίχνοντας τη “μπάλλα στην εξέδρα”. Γιατί αρκούντως κουτοπόνηρα, βεβαίως-βεβαίως, πάντα φταίνε όλοι οι άλλοι, οι πολιτικοί με τα “ξύλινα λόγια” (ναι είναι, αλλά λιγότερο από τα δικά σας), η απρόσωπη Πολιτεία, αλλά εμείς; Όχι, δεν είμαστε εμείς οι “ηθικοί αυτουργοί”, δεν αφήσαμε τους άτυχους εργαζόμενους να δουλεύουν στο κατάστημα της Σταδίου, μέσα στο μάτι του κυκλώνα, αντί να την κλείσουμε τη ρημάδα από τις 11, όπως οι άλλες τράπεζες. Αυτή την απλοϊκή σκέψη δεν μπορέσαμε να την κάνουμε, ούτε βεβαίως απαντάμε με σαφήνεια αν υπήρχε σύστημα πυρόσβεσης. (Προσοχή: Δεν εγκρίνω προπηλακισμούς κατά κανενός, ούτε του Βγενόπουλου. Άλλο η κατακραυγή και η αποδοκιμασία και άλλο η βία).

Δεν θα με πείσετε λοιπόν οτι πρέπει να διαλέξω στρατόπεδο σε αυτόν τον τεχνητό εμφύλιο - "με τις κουκούλες ή με τις γραβάτες". Δεν θα πάρω τίποτα, πρόοδο μπορώ να πάρω; Δεν θα με πείσετε οτι οποιοδήποτε βήμα εμπρός (αυτό δεν είναι το ζητούμενο για τη χώρα;) μπορεί να γίνει με αυτή την όξυνση που καλλιεργείται τις τελευταίες μέρες (αντί της ψυχραιμίας και της ομοψυχίας) ή με μπουρδολογίες τύπου “σπάστε τα όλα”. Ούτε καν με το κρυφό μισογελάκι, κατά τα άλλα φιλειρηνικών ανθρώπων, όταν καλυμμένα εμψυχώνουν τους “επαγγελματίες της σύγκρουσης”. Ουδείς από το “σύστημα” ενοχλείται, σας διαβεβαιώ - άντε ίσως κάποιοι πολιτικοί. Οι νταβατζήδες και τα λαμόγια ούτε (ανασφάλιστο) κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας έχουν, ούτε τους ενοχλείτε στα βόρεια και νότια προάστεια, ούτε θα τους σταματήσετε από το να φοροδιαφεύγουν και να βγάζουν τα λεφτά στο Λονδίνο ή στην Κύπρο - κι έτσι όπως είναι η παγκόσμια οικονομία, ούτε να τους "εθνικοποιήσετε" δεν μπορείτε. Δείξτε οτι ενεργείτε με βάση το συμφέρον όλων και όχι της τσέπης του καθενός. Μόνο στηρίζοντας έναν εκσυγχρονισμό της χώρας, θα μπορέσει να έλθει κάποια ισορροπία και δικαιοσύνη.

Δεν θα με πείσετε επίσης οτι καμία αριστερά μπορεί να κερδίσει τον σεβασμό μου, αν προσπαθεί να βρει τη "δικιά της γωνιά στην αγορά", διαγκωνιζόμενη με ποιά μορφή αντίδρασης θα διαφοροποιηθεί από τους άλλους και ανησυχούσα μήπως οι τρεις νεκροί "ρίξουν την αγωνιστική διάθεση του λαού", όπως διαφάνηκε καθαρά στη Βουλή σήμερα από το ΚΚΕ. Δεν θα με πείσετε οτι οποιαδήποτε "άλλη" αριστερά δικαιούται το σεβασμό μου, αν έστω και ελάχιστα φλερτάρει με αυτή τη βία. Και κανένα "νταβατζηλίκι" δεν δικαιούται να μου επιβάλει μια μειονότητα - εκτός αν θέλει να εξομοιωθεί με αυτούς που κατηγορεί και καταδιώκει.
Επειδή ρωτήθηκα επιμόνως γιατί δεν έγραψα την άποψη μου (και χωρίς να παραλληλίζω με τα σημερινά), καμία ομάδα ανθρώπων που πάει και στέκεται μπροστά στα ΜΑΤ, είτε έχει στόχο είτε όχι, να κάνει “ντου” και να προκαλέσει τη θυματοποίηση της τρώγοντας ξύλο, δεν μπορεί να κερδίσει τον σεβασμό μου. Μόνο μια ειρηνική διαμαρτυρία ή μια άμυνα σε απρόκλητη βία μπορεί.

Δεν θα με πείσετε ποτέ λοιπόν, οτι η απάντηση είναι η “τρομοκρατία” κάθε είδους. Κι αν καταδικάζω με κάθε δυνατό τρόπο το ξύλο που μπορεί να δίνουν τα ΜΑΤ (ειδικά σε έναν ευαίσθητο εργασιακό χώρο, όπως ένα μέσο ενημέρωσης), άλλο τόσο δεν πιστεύω οτι μπορεί να υπάρχει ο τρόμος να κλειδώνουμε, μήπως μπουν στο στούντιο κάποιοι απρόσκλητοι, που θα προκαλέσουν την εκδήλωση βίας ή θα επιβάλουν με το ζόρι την παρουσίαση της άποψης τους, όπως νομίζουν αυτοί. Και καμία ΚΟΕ ή άλλη συνιστώσα (που μιλάει μέσα στο στούντιο για “γερμανοτσολιάδες” και Τσολάκογλου - τι περίεργο κάτι παρόμοια λένε και οι υπερεθνικιστές) μπορεί να με πείσει οτι αυτή είναι “αποδεκτή μέθοδος πάλης”, όση κι αν είναι η απόγνωση και η αδικία. Η δημοκρατία (και η νέα τεχνολογία) δίνουν άπειρους τρόπους να προβληθεί ένα μήνυμα: Γράψτε, φωνάξτε, φτιάξτε κόμμα, κάντε ένα έξυπνο χάπενιγκ, οργανώστε διαμαρτυρίες, βρείτε άλλο "βήμα", πείστε μας.

Ναι, η δημοκρατία μας χωλαίνει - και χρειάζεται επειγόντως κάθαρση. Ναι, πρέπει να διορθωθούν ολιγωρίες δεκαετιών (για τις οποίες πολλοί παράγοντες είναι υπεύθυνοι, μεταξύ αυτών και η κατάπτυστη "δημοσιογραφία" πολλών - δεν είμαστε όλοι ίδιοι, όπως σε κανένα επάγγελμα). Αλλά αυτή η “μεταπολίτευση”, που πνέει τα λοίσθια, είναι η πρώτη μεγάλη περίοδος δημοκρατίας, σε αυτή τη χώρα, από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Και τη δημοκρατία στην οποία ζω, δεν θα μου την πάρετε (γιατί μεταξύ άλλων, πολλοί από σας δεν ξέρετε τι σημαίνει να λείπει παντελώς η δημοκρατία). Δεν θα με πείσετε λοιπόν ποτέ οτι υπάρχει άλλη λύση, εκτός από αυτήν...»

Almond tart (τάρτα με κρέμα αμυγδάλου)

Για την ζύμη

115 γρ βούτυρο ανάλατο

95 γρ ζάχαρη

1 κρόκο αυγού

190 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις

20 γρ αμύγδαλο αλεσμένο σε ψίχα

Κρέμα

115 γρ βούτυρο ανάλατο

95 γρ ζάχαρη

2 αυγά

100γρ αμύγδαλο αλεσμένο σε ψίχα

60γρ κρέμα γάλακτος

Για την τάρτα

Σε μίξερ ανακατεύουμε το βούτυρο με την ζάχαρη μέχρι να γίνει απαλό μείγμα. Στη συνέχεια προσθέτουμε σταδιακά το αυγό και μετά το αλεύρι την αμυγδαλοσκονη και μια μικρή μυτίτσα αλάτι. Ανακατεύουμε μέχρι να γίνει μια ομοιογενης μπάλα την τυλίγουμε σε μεμβράνη και την αφήνουμε στο ψυγείο τουλάχιστον 30 λεπτά. Αργότερα την απλώνουμε σε ατομικές ταρτουλες που έχουμε βουτυρώσει πριν και την ψήνουμε αφού την γεμίσουμε με «βαρίδια» για 10 λεπτά.

Για την κρέμα

Χτυπάμε το βούτυρο με την ζάχαρη, αμυγδαλοσκονη και αυγά μέχρι να γίνουν μια απαλή κρέμα. Στη συνέχεια προσθέτουμε και την κρέμα αλλά την ανακατεύουμε απαλά με μια σπάτουλα ώστε να μην φουσκώσει πολύ κατά το ψήσιμο. Μόλις βγάλουμε τις ταρτουλες από το φούρνο και τις αφήσουμε να κρυώσουν λιγα λεπτα τις γεμίζουμε λίγο με την γέμιση και τις ψήνουμε για άλλα 20 λεπτά στους 170 βαθμούς.

Πρωτομαγιάτικο πρωινό

Λιακάδα και νηνεμία μετά από μια εβδομάδα με βοριάδες και το πρώτο πρωινό του καλοκαιριού στην βεράντα, πρωτομαγιά!

Και επειδή διανύουμε και θα διανύσουμε ακόμα πιο δύσκολους καιρούς ώρα για ανακύκλωση… πρωινό με ότι υπάρχει …

Σάντουιτς με παν κέικ με μάραθο και δυόσμο (ή ότι έχετε στο περβάζι σας) με

ψητά λαχανικά και ψητό χαλούμι:

Για τα παν κέικ (που σημειώτεον είναι πολύ ελαφριά καθότι δεν τηγανίζονται) χρειάζεστε 100γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, 100 γρ γάλα , 250 γρ ανθότυρο (αλλά μπορείτε να βάλετε ρικοτα ή Φιλαδέλφεια ) 2 αυγά, αλάτι, πιπέρι και τα μυρωδικά (μπορείτε και χωρίς μυρωδικά αλλά εγώ έβαλα μάραθο και δυόσμο).

Τα ανακατεύετε σε μια γαβάθα μέχρι να γίνει ένα ομοιογενές μείγμα και μετά σε αντικολλητικο τηγάνι που έχετε βάλει πάνω στο μάτι να καίει ρίχνετε μια κουταλιά κάθε φορά….είναι εύκολα δεν θέλουν πολύ χρόνο λίγα λεπτά από τη μια πλευρά και λίγα από την άλλη και είναι έτοιμα.

Στη συνέχεια έψησα με τον ίδιο τρόπο τα λαχανικά (χωρίς λιπαρή ουσία ) και το χαλούμι μόνο που μετά τα άλειψα με λαδί μέσα στο οποίο είχα μαρινάρει σκόρδο και δυόσμο .

Σερβίρετε ένα παν κέικ μια μελιτζάνα ένα κολοκυθάκι ένα ραπανάκι και χαλούμι από πάνω και ετοιμο το σαντουιτσ :)